Asset Publisher Asset Publisher

Ochrona lasu

Ochrona lasu jest to zespół przedsięwzięć mających na celu zabezpieczenie lasu przed szkodami wyrządzanymi przez czynniki abiotyczne (np. silne wiatry, przymrozki, susze, śnieg, powodzie), biotyczne (np. szkodniki owadzie, zwierzynę, grzyby pasożytnicze) oraz antropogeniczne (powodowanie pożarów, zaśmiecanie, hałas itp.)

Las jako organizm żywy podlega oddziaływaniu różnorodnych czynników, zarówno przyrody ożywionej jak i nieożywionej. Mogą one mieć niekorzystny wpływ, a nawet powodować zagrożenia dla prawidłowego funkcjonowania ekosystemu leśnego. Bogactwo florystyczne i mnogość gatunków powodują, że lasy Nadleśnictwa Mircze odporne są na działanie różnych szkodliwych zjawisk. Jednak niektórym zdarzeniom o charakterze ekstremalnym nie mogą się oprzeć. Takie zdarzenie miało miejsce 23 czerwca 1997 roku, kiedy silny huragan
w ciągu 15 minut spowodował wyłamanie lasu na powierzchni łącznej ok. 500 ha. Podczas prac uprzątających, które trwały 2,5 roku, należało pozyskać ok. 100 tyś. m3 drewna oraz odnowić poprzez sadzenie ponad 400 ha lasu. W ciągu ostatniego dziesięciolecia doszło do masowego zamierania jesionu, który zajmował ponad 10% powierzchni lasów tutejszego nadleśnictwa. Problem zamierania jesionu dotyczy całej Europy, jednak w naszym nadleśnictwie jest on szczególny ze względu na jego duży udział w składzie tutejszych lasów. Ze względu na zagrożenie pożarowe lasy należą do III grupy lasów o małym zagrożeniu. Lasy liściaste (które w Mirczu zajmują ponad 80% powierzchni) są zwykle bardziej odporne od iglastych na pożary. Jedynym problemem pożarowym było do tej pory zagrożenie upraw leśnych graniczących z polami. Przy tych powierzchniach zwykle w sierpniu rolnicy wypalali słomę po żniwach. Wówczas zeschłe trawy na uprawach stanowiły duże niebezpieczeństwo pożaru. Ostatnio ten problem stracił na znaczeniu, gdyż przepisy unijne są pod tym względem restrykcyjne,
a perspektywa utraty dopłat obszarowych przez rolników wypalających resztki pożniwne działa odstraszająco. Największym naszym problemem jest zaśmiecanie lasów, zwłaszcza w pobliżu ciągów komunikacyjnych. Ze względu na masowy charakter tego problemu jest on stale widoczny, pomimo intensywnych prac i znacznych nakładów finansowych przeznaczonych na uprzątanie lasów. Ciągle istotne znaczenie posiada konieczność uświadomienia części społeczeństwa dotycząca szkodliwości niektórych zachowań. Dlatego też apelujemy do wszystkich, którzy odwiedzają las, aby pozostawili go w stanie nie gorszym niż zastali.

Do zadań z zakresu ochrony lasu należy:

 -zabezpieczanie upraw przed zwierzyną poprzez smarowanie repentolem
 -zabezpieczanie mechaniczne upraw poprzez palikowanie i stosowanie zabezpieczeń z folii aluminiowej

Skuteczność w/w metod należy uznać jako dobrą. W Nadleśnictwie zabezpiecza się uprawy do 5-tego roku życia ze względu na fakt, że szkody w tym okresie są najdotkliwsze.
Zabezpieczana powierzchnia upraw wynosi ok. 45% całkowitej powierzchni założonych upraw. Średniorocznie zabezpiecza się ok. 160 ha upraw. Rozmiary szkód wyrządzanych przez jeleniowate zmniejsza się również poprzez wykładanie drzew do spałowania i zakładanie różnych form poletek łowieckich oraz zimowe dokarmianie zwierzyny. Na terenie nadleśnictwa nie występują istotne zagrożenia ze strony owadów i grzybów pasożytniczych.  Z tych ostatnich wymienić należy mączniaka prawdziwego dębu który cyklicznie (szczególnie w czasie wilgotnego lata) występuje na szkółkach.   Patogen ten jest skutecznie zwalczany jedynie w przypadku skoncentrowanej powierzchni na szkółkach (gdzie może wyrządzić duże szkody) poprzez stosowanie odpowiednich fungicydów.
Na powierzchniach leśnych w/w choroby nadleśnictwo nie zwalcza ze względu na małe znaczenie gospodarcze w starszej fazie wzrostu sadzonek.


Asset Publisher Asset Publisher

Zurück

Poznaj polskie płazy i gady

Poznaj polskie płazy i gady

Spotykamy je nie tylko w lasach, ale również ogrodach, parkach i w miastach, a większość z nich związana jest ze środowiskiem wodnym.

Ze względu na zmiennocieplność tych zwierząt płazy i gady to najmniej liczne gromady kręgowców w Polsce. Na terenie kraju występują sprzyjające warunki życia dla zaledwie 19 gatunków płazów oraz 9 gatunków gadów.

Wśród krajowych gatunków gadów wyróżniamy węże, jaszczurki (w tym padalca – jaszczurkę beznogą) oraz żółwie, natomiast płazy reprezentowane są przez żaby, ropuchy, oraz płazy ogoniaste takie jak traszki, czy salamandra plamista.

Wszystkie gatunki herpetofauny (czyli płazów i gadów żyjących na danym terenie) w Polsce podlegają ochronie prawnej. Zabronione jest zatem niszczenie miejsc ich rozrodu oraz regularnego przebywania oraz umyślne zabijanie, chwytanie i przetrzymywanie zwierząt.

Infografika wyk. Ewa Szary RDLP Lublin

Ogromnym zagrożeniem dla tej grupy zwierząt jest zanikanie siedlisk związane z zanieczyszczeniem środowiska oraz przekształceniem terenów rolniczych. Nie można zapominać, że płazy są związane głównie ze środowiskiem wodnym, bez którego nie są w stanie przystąpić do rozmnażania. Śródlądowe zbiorniki wodne ulegają zanieczyszczeniom, poprzez spływanie sztucznych nawozów z wodami opadowymi do cieków wodnych. Istotnym zagrożeniem jest również obserwowane od kilkunastu lat zjawisko obniżenia poziomu wód gruntowych, które prowadzi do wysychania m.in. śródleśnych oczek wodnych i terenów bagiennych.

Zagrożeniem dla gadów jest przede wszystkim zubożenie w naturalnym środowisku miejsc, w których mogą się wygrzewać. Do miejsc takich należą m.in. sterty kamieni, miedze oraz ugory. Kolejnym zagrożeniem dla herpetofauny są kolizje z pojazdami na drogach, które często przecinają ich ścieżki migracyjne. Czasem w okresie migracji wzdłuż dróg rozstawiane są płotki z siatki, dzięki którym płazy nie wchodzą na drogi. Płazy te są wybierane i przenoszone na drugą stronę drogi.

Dla szczególnie zagrożonych gatunków, jak żółw błotny, prowadzi się ochronę czynną.  Polega ona na zabezpieczaniu jaj złożonych przez samicę specjalną siatką uniemożliwiającą zjedzenie jaj przez drapieżniki. Więcej na ten temat mogą Państwo przeczytać na stronie internetowej Nadleśnictwa Chełm.

Płazy nie posiadają ostrych pazurów i zębów, ani łusek. Wykształciły za to inne mechanizmy obronne do których należą: ubarwienie maskujące (występuje m.in. u nadrzewnej żaby - rzekotki drzewnej, której ubarwienie niemal zlewa się z liśćmi), trująca wydzielina skóry (występuje u większości płazów), dzięki której stają się mało atrakcyjną zdobyczą dla większości drapieżników (wyjątki np. bocian oraz zaskroniec -fot.). Niektóre płazy np. grzebiuszki potrafią się nadymać dzięki czemu wydają się większe i zniechęcają łowcę. Żaby oraz rzekotki potrafią także uciekać przed oprawcą – skacząc nawet na 2 metry!

Bardziej zwinne od płazów sa gady - dzięki czemu w razie zagrożenia zabierają się do ucieczki. Wszytskie polskie jaszczurki, gdy zostaną złapane za ogon potrafią go odrzucić, dzięki czemu odwracają uwagę drapieżników i zyskują szansę na przeżycie. Stracony ogon z biegiem czasu odrasta. Węże m.in. zaskroniec w chwili zagrożenia unosi przednią część ciała oraz potrafi oblać prześladowcę cuchnącą wydzieliną. Węże często budzą niechęć człowieka wywołaną obawą ukąszenia. Dodać należy, że wszystkie polskie gady potrafią ukąsić. Jednak jedynie żmija zygzakowata posiada jad, który może być niebezpieczny dla dzieci oraz osób chorujących na serce. Pamiętajmy jednak, że żmija atakuje w ostateczności, gdy nie ma możliwości ucieczki (np. zostanie nadepnięta). W innych przypadkach nie atakuje ona człowieka.

Zaskroniec zwyczajny fot. Krzysztof Krupa